Rev. Eidmann Te Londen

Er was iets heel bijzonder dramatisch aan de lezing die Rev. K. Ph. Eidmann op 30.7.78 op de Sumrner Convention van de British Shin-Buddhist Association zou houden. Niet alleen omdat hij de helft van de wereld moest omreizen. K. Ph. Eidmann is een prominent Boeddhistisch geleerde, geboren in de States, christelijk grootgebracht en voor de clerus bestemd, - maar gefascineerd door Shin te Kyōtō geordineerd […] door polio aan een rolstoel gekluisterd is. Wel door een pijnlijk ongeval: bij het overstappen te Bombay, lieten dragers hem van anderhalve meter hoogte met stoel en al vallen, waarbij een been gebroken werd. Dat werd echter nog niet vastgesteld op Bombay Airport, maar eerst bij de tussenlanding te Genève. Daar moest hij hoogdringend in een ziekenhuis opgenomen worden en werden drie metalen schroeven in knie en scheenbeen vastgezet.

Ondanks die tegenslagen, moest en zou Rev. Eidmann de beloofde lezing te Londen houden! Per ziekenwagen werd hij naar de Convention gevoerd. Daar sprak hij vanop een draagberrie die hoog op een tafel geplaatst werd. Ondanks pijn bij elke beweging en met een uiterst bleek uitzicht, gaf hij een prediking ten beste vol stevige humor en grote belezenheid.

Hij begon meteen met te weerleggen dat Shin helemaal geen Boeddhisme zou zijn. Hoe prominent de afbrekers ook mogen zijn (Rev. Eidmann noemde geen namen…), dergelijke bezwaren bewijzen enkel een grote onbekendheid met het fundamentele, “oude” Boeddhisme. Aan de hand van talrijke citaten, toonde hij aan dat de basisbegrippen van Mahāyāna en ook van Shin alle aanwezig zijn in de Pali-kanon.

Daarna sneed hij het probleem van het ontstaan van Shin aan. In Shinrans tijd waren veel ernstige Boeddhisten bezorgd over de vraag of priesters en monniken in Japan nog wel geldig geordineerd waren. Ofschoon het Amida—Boeddhisme al 8 à 9 eeuwen in Japan bloeide, kwam die ordinatiecrisis tot een hoogtepunt in de 12de en 13de eeuw. Het is duidelijk dat Shinran ervan overtuigd was dat de Japanse priesters geen geldige ordinatie gekregen hadden en hierdoor de traditionele lijn verbroken was. Als beslagen schriftgeleerde, maar ook religieus diepvoelend bekommerd mens, legde hij zich de taak op uit te zoeken wat in dergelijke verwarde omstandigheden kan gedaan worden om Verlichting te verwezenlijken. Hoe kan een doodgewoon mens, geen monnik of schriftgeleerde zijnde, de eerste stappen van het Bodhisattvaschap zetten en “in de stroom treden”? Dit “ontwaken van het vertrouwen” is het bijzonderste ogenblik en het eigenlijke doel van ons religieuze leven.

Dit vertrouwen betekent niet zomaar “geloof hechten”. Het is een complete religieuze overgave, een waarheidsbeleving die niet enkel het intellect, maar ook het geheel van mentale en psychische verschijnselen omvat.

In tegenstelling tot sommige andere scholen, bekommert de Jōdō-Shinshū zich niet zozeer om het nirvāna, maar wel om parinirvāna (nirvāna zonder karmische overblijfsels), waarvan de sporen ook weer in de Pāli-kanon terug te vinden zijn.

Alhoewel Shinrans bijdrage tot het religieus denken op diverse gebieden aanzienlijk is, ging het hem toch maar steeds om de essentie van het Boeddhisme. Zijn nieuwe interpretering berust op de basisleer waardoor het Boeddhisme fundamenteel verschilt van gelijk welke andere godsdienst, nl. anatta (dat elke ik-heid slechts een illusie is). Het in-de-stroom-getreden-zijn (sotapanna) ontstaat samen met de intense gewaarwording van de overgave; het is de meest directe beleving van ons besef dat we met alle dingen en wezens in een dicht netwerk van relaties staan. Het is voor deze gewaarwording dat de Shin-gelovige zijn dankbaarheid voor Amida’s Gelofte betuigt in de nembutsu.

De mensen aan wie dit overkomt, worden anders. Zij zijn dan myōkōnin geworden (Sanskriet : pundarika = witte-lotusmensen), terwijl de rest van ons louter intellectuele beestjes blijven… Terwijl in andere delen van de Boeddhistische wereld het beleven van de Verlichting als een uiterst zeldzaam feit voorgesteld wordt, bestaan er talrijke myōkōnin. Net zoals Shinran en Rennyo (één van Shinrans opvolgers), zijn ze gekenmerkt door eenvoud en naïveteit.

Rev. Eidmann vertelde dan wat meer over één van die myōkōnin, een zekere Shomatsu.

Shinran wees de weg naar het heil voor mensen die in de wereld van de 5 bezoedelingen leven. Deze weg leidt over het opgeven van elke hechting aan het illusoire zelf en zijn veronderstelde kracht, aan de waarde van eigen daden en handelingen, aan rituelen en magische of paramagische praktijken en ook (en vooral) het opgeven van het gevoel van onzekerheid. Zelfs de uiterlijke vormen van het Boeddhisme worden uitsluitend beoefend omdat ze uit de diepte van onze dankbaarheid opwellen, - en niet om Verlichting te verkrijgen. Wij reciteren de nembutsu zonder enige reden, zei Rev. Eidmann. De nembutsu komt in ons op, en samen met hem komt het inzicht.

Samenvattend stelde Rev. Eidmann dat het volkomen vrijkomen uit het ik-begrip datgene is wat bekomen wordt door de totale overgave aan Amida Buddha.

Meer dan twee uren sprak de lichamelijk gebroken man. Zelfs een hele tijd nadat de ambulance aangekomen was om de spreker naar het ziekenhuis terug te voeren, bleef Rev. Eidmann met uitbarstend enthousiasme en spetterende humor de talrijke vragen van het geboeide publiek beantwoorden.

Ekō 1

jikōji - 慈光寺

© 2003

info-at-jikoji.com

          home