Editoriaal

In augustus, op het hoogtepunt van de zomer - werden de overledenen herdacht tijdens het O-Bon Feest.  Op een moment waarop de natuur een maximale groeikracht bereikt, en overdadig groen, bloemen, groenten en insecten laat verschijnen, wanneer iedereen zich overgeeft aan vakantiegenoegens, net dán worden de overledenen opnieuw in de herinnering gebracht. 

Het wezen van bloei is verdorring en het wezen van verdorring is bloei…Wat wij ‘leven’ en ‘dood’ noemen, zijn geen tegenstellingen, maar gelijktijdige manifestaties van het Onmeetbare Leven.

Allen die heengegaan zijn hebben bijgedragen tot de wereld zoals deze nu is, elk van hen heeft een spoor nagelaten, heilzaam of onheilzaam,  dat ons heeft geraakt en ons leven heeft gemaakt tot wat het is.  Zij blijven allen aanwezig in andere levensvormen…

Vanwege de fundamentele denkfout, waardoor wij alles afbakenen tot afzonderlijke delen, ontstaat een diep gevoel van verlorenheid.  Deze angst proberen wij onophoudelijk te bezweren door ons op te sluiten in opinies, hokjes en patronen.  Helaas beseffen wij niet dat wij daardoor onze angst consolideren en zelfs versterken, en de kiemen zaaien -niet voor welzijn en vrede- maar voor verdere onvrede…

Alleen door deze ‘isolatietechnieken’ op te geven, en onze angst en beperkingen écht onder ogen te zien, kunnen wij een begin maken van de omkering van dit proces, en ontwaken tot het alternatief: inzicht in de onderlinge verbondenheid van levende en niet-levende wezens..

Mensen en gebeurtenissen moeten ons niet afschrikken, ze kunnen ons evengoed een diep gevoel van dankbaarheid geven, dankbaarheid voor deze grote diversiteit waarvan wij een deeltje zijn. 

Alle wezens uit verleden, heden en toekomst vormen één geheel, elk wezen drukt een stempel op dit geheel, zonder dit wezen was de wereld ánders geweest.  Deze onderlinge verbondenheid en afhankelijkheid zijn reëel: geen enkel wezen staat op zichzelf en voor zichzelf, maar is het geheel.  Het gedenken van deze wetmatigheid, die Amida is, werkt bevrijdend en brengt vrede in de wereld.  Kort is onze tijd hier, weldra ‘verdwijnen’ ook wij opnieuw in het Onmeetbare Leven.  Werkelijk beseffen dat alles vluchtig en veranderlijk is, werkt bevrijdend: wij weten dat onze kneuterige, domme kleine meninkjes en keuzes illusoir en toevallig zijn, dat onze ruzies, onze achterdocht en onze rancunes alleen maar onze aandacht afleiden van het  Werkelijke leven, waardoor Ander-Kracht, de werkzaamheid van het Grote Mededogen, onzichtbaar gemaakt wordt. 

‘De meeste mensen realiseren zich nooit dat
het met ons allen hier op een dag afgelopen is.
Maar zij die deze waarheid wel beseffen,
vereffenen hun  onenigheden in vrede.’

(Dhammapada I,6)        

M.S.

Ekō 90

jikōji - 慈光寺

© 2003

info-at-jikoji.com

          home