Ouderliefde

Mijn jeugdvriendin en mijn enige vrouwelijke collega worden allebei binnen enkele weken oma. Voor de eerste keer. Wat een plezier om hen bezig te zien en te horen! Ondertussen weet ik zowat alles van de nieuwste technieken inzake verloskunde, de prijzen van buggy’s, luiers en andere babyartikelen en de laatste trends wat “suikerbollen” betreft.

Het is een heel blije periode vol verwachting en geluk, maar toch ook wel vol spanning: zal alles goed verlopen en zal de baby toch asjeblieft perfect zijn?

Toen ik zelf jong, zwanger en pas bevallen was, heb ik me eigenlijk nooit zo’n bange vragen gesteld. Ik denk dat ik te naïef was om te beseffen wat er allemaal mis kon lopen. Pas toen die kinderen er echt waren, toen ze soms lief, soms dwingend alle aandacht opeisten, is dat ‘moederkloekgevoel’ er ook gekomen.

Dan denk je: als het maar eerst een jaar is, dan zal ik me gerust voelen. En later: als het naar de middenschool gaat ben ik uit de zorgen. Maar dan komen de puberteit, de hogere studies, het zoeken naar werk, het zelfstandig gaan wonen…en eigenlijk ben je nóóit uit de zorgen, altijd is er wel iets waar je wakker van ligt. Onze angsten en vrezen zijn meestal veel erger dan de realiteit, maar je kunt niet stoppen bezorgd te zijn, je kunt er niet mee ophouden te denken dat als jij er maar bent met je liefde, je goede raad, je inzet, enzovoort, dat alles dan wel goed zal gaan. Het liefste zou je het leven van dat kind zélf leiden, dan zou het perfect verlopen zoals je het in gedachten hebt uitgestippeld…

Dat laatste is nu wel wat overdreven, maar soms denk ik toch: eigenlijk is dat zo geprezen en bezongen moedergevoel voor een groot deel niks anders dan berekening.

In het begin is daar natuurlijk niets mis mee: een baby heeft alle zorg en liefde nodig om te kunnen opgroeien tot een gezond en evenwichtig mens. Maar waarom kost het zoveel moeite dat zorgen los te laten? Waarom zijn we zo panisch wanneer we denken aan alles wat dat kind kan overkomen? Waarom blijven we ons vasthouden aan en tussenkomen in een ander’s leven? Een echt plausibel antwoord heb ik daar nog niet op gevonden, maar ik ben overtuigd dat het heel veel met vertrouwen heeft te maken.

Of je al dan niet kunt vertrouwen in het leven zelf en vooral in die andere persoon: dat het allemaal wel losloopt, ook al stop je jouw goedbedoelde bemoeienissen.

Of je al dan niet vertrouwen hebt in het feit dat het uitwerken van een prachtige carrière niet noodzakelijk ook een ‘vol’ leven betekent, en dat de onvermijdelijke tegenslagen en pijnen een mens dikwijls sterker en rijper maken.

Of je ten volle kunt aanvaarden dat iedereen zijn eigen leven moet leiden, met goede én kwade ervaringen, met blije én droeve periodes…

De Boeddha is zelf tot verlichting gekomen omdat hij met lijden werd geconfronteerd.

Duhkha kan er dus voor zorgen dat ook wij gaan nadenken over de zin van leven en lijden, kan ons doen groeien, ons bewuster maken, ons diepe inzichten geven.

Als je het zo bekijkt, dan is duhkha niet langer een vijand, maar een bondgenoot.

Ieder van ons heeft de boeddhanatuur, ook dat kind waar je je zoveel zorgen om maakt.

En als we met respect en toewijding naar onze kinderen kijken, als we de boeddha in hen kunnen zien, dan mogen we ze de pijn van het leven eigenlijk niet besparen. We moeten ze de kansen durven geven om het gevecht met het lijden aan te gaan en er sterker uit te komen. We moeten onder ogen durven zien  dat wij  – ouder en kind – mensen zijn die hetzelfde pad bewandelen, dat we beiden pijn voelen en nood hebben aan een goede vriend.  En dat het die pijn is die de kans biedt op verlichting.

Zo’n houding is natuurlijk zeer moeilijk, omdat het afstand nemen en loslaten betekent. Maar het is de enige manier om op een juiste wijze zorgzaam te zijn.

Dan stoppen de berekeningen en het vastklampen. Dan gaan we aan de zijlijn staan: zonder prijzen of oordelen, zonder trots of ontgoocheling. Gewoon daar zijn en de ander aanvaarden mét alles wat hij meemaakt, in het volle vertrouwen dat uiteindelijk, uiteindelijk ook hij een boeddha wordt…

Ekō 93

jikōji - 慈光寺

© 2003

info-at-jikoji.com

          home