Dank aan Śakyamuni

Kris Lammens

Ik was 20 en voelde dat ik andere spirituele wegen moest zoeken. Al gauw geraakte ik gefascineerd door een mooi boeddhabeeld. De rust en sereniteit die het uitstraalde waren enorm. Toen begon ik te lezen over de 4 edele waarheden en het 8-voudig pad.

Dit was een openbaring! Toch deed ik daar lange tijd niet zoveel mee. Het bleef wel hangen in mijn achterhoofd.

Tibetaanse gebedsvlaggetjes,wapperend in de wind, vond ik prachtig en in Wallonië bleek er een Tibetaans klooster te zijn. Het was een mooie plek en een mooie weg, maar niet de mijne. Ietwat teleurgesteld keerde ik naar huis terug.

Een Zen - weekend met Ton Lathouwers was wel héél fijn. Ik begon ook te mediteren, maar algauw kon ik de dagdagelijkse oefening niet aan. Ik had er gewoon de discipline niet voor.

Later sloot ik me aan bij een zen - groep, zij oefenden leven in aandacht; geïnspireerd door een Vietnamese Zenleraar. Dat was een mooie tijd. Héérlijke mensen ontmoette ik daar.

Ik merkte wel op dat ik thuis veel te weinig oefende en na een paar jaar voelde ik me daar niet meer thuis. Gefrustreerd ging ik weg. Het mooiste dat ik aan die periode heb overgehouden is mijn liefde voor wandelmeditatie.

Dit kan je alleen doen of samen met anderen (dan wel intenser), binnen of buiten.

Dit is mijn geschikt middel om tot diepe rust te komen.

Dank U wel Thich Nhat Hanh.

Een tijd later, via een publicatie,vond ik de Vertrouwens-boeddhisten in dat mooie huis in de Pretoriastraat. Ik had daar lang geleden es een cursus gevolgd, ik was dan nog postbode en die zaterdagvoormiddagen was ik altijd doodop. Ik hield het bij die ene cursus om die reden maar herinner me nog levendig de indrukwekkende persoonlijkheid van de tempelpriester.

Beetje bij beetje begon ik me daar thuis te voelen. Ik zag duidelijk dat de Sangha-leden de leer in hun hart droegen. En van elk van hen kon ik iets leren.

Het lijkt erop dat ik mijn boeddhistische school gevonden heb.

Shinran’s leer richt zich zeker tot mij: met zelfkracht was ik er nog nooit geraakt.

Begrippen zoals: Ander- Kracht, de nembutsu, en overgave aan Amida’s heilskracht zijn zo kostbaar geworden: beetje bij beetje.

Ondertussen heb ik een paar serieuze “spirituele” crisissen achter de rug: gevoelens van twijfel….Telkens weer kreeg ik veel steun van mijn Sangha-vrienden.

Dank zij hen heb ik juistere inzichten gekregen en ben ik gebleven.

Ik vind het jammer dat ik niet in Japan woon, waar er miljoenen Shinshu - adepten zijn.

Ik mis mijn Vrouw aan mijn zijde.

Gelukkig weet ik een plaats in Berchem waar ik altijd welkom ben, waar we samen kunnen komen. Ook heb ik een spirituele vriend gevonden. Mijn dankbaarheid daarvoor is amper te verwoorden.

Namu Amida Butsu

Ekō 109

jikōji - 慈光寺

© 2006

info-at-jikoji.com

          home